Ksiazka niby o beztroskim dziecinstwie w czasach PRL. Czytalam ja jakby opis wlasnego dziecinstwa- pasaze opisujace zycie na wsi pasowaly jak ulal do mnie… A inne o tzrzepaku, zabawach z rowiesnikami tez brzmia nieobco. Niby, no wlasnie to niby, bo w tej beztroskiej narracji nagle jak zgrzyt pojawiaja sie obce nuty. Bohaterka opowiesci Anka, ktora poznajemy jako 6cio letnia dziewczynke wczescnie traci matke. Wychowuje sie w domu naznaczonym przez alkoholizm ojca. Rozpaczliwie usiluje przetrwac i zachowac poczucie normalnosci. Jedynym jej przyjacielem jest straszy brat Adam, ktory wspiera ja i pomaga.
Od doroslych rzadko kiedy dostaje wsparcie. Ojciec drwi z niej, babcia nie potrafi pomoc, wujek wykorzystuje jej naiwnosc, macocha zagania do pracy i bije, nawet pani kurator usiluje zastraszyc. Jedynym promykiem jest wspomnienie o zmarlej matce, marzenia o normalnosci, pragnienie wlasnej smierci, bialej ciszy…
Podziwialam bohaterke, choc jej nie zazdroscilam. Mimo takich doswiadczen potrafila czerpac z zycia i rozwijac sie. Kilka razy przy lekturze przemknela mi mysl, iz nie trzeba czytac ksiazek o innych, odleglych kulturach, rowniez tu w Polsce na naszych oczach dzieja sie dzieciece dramyty….
Ksiazka napisana prostym jezykiem z punktu widzenia dziecka. Moze dlatego az tak bardzo wstrzasa czytelnikiem.
Bardzo dobra.
Potezna lektura- zarowno objetosciowo (605 stron), jak i tez pod wzgledem doznan czytelniczych. Krotkie wyjasnienie tego zdjecia powyzej- ksiazke czytalam po niemiecku! Stad tez i tytul zupelnie inny. Nigdzie nie udalo mi sie dostac polskiej nieskroconej wersji. Zupelnie nie rozumiem czemu- wedle mojego rozeznania ostatnia pelna i nieskrocona, „niedziecieca” wersja ukazala sie w 2000 roku, czyli juz 10 lat temu- cala dekade nie bylo wznowien?- oswieccie mnie Ci, ktorzy wiedza lepiej. A juz w ogole nie rozumiem czemu ta pozycja wciaz wkladana jest do kanonu lektur dzieciecych. Pewnie po okrojeniu udaje sie zrobic fajana, banalana historyjke obrazkowa z ciekawymi ilustracjami, jak np. ta, ktora zreszta widzialam calkiem niedawno w ksiegarni:
Od razu uprzedze- nie ogladalam filmu. 😉 Nie czytalam tez powiesci Virginii Woolf, ktorej dotyczy ksiazka. I tak czytajac te ksiazke zastanawialam sie, jak trzebaby bylo to nakrecic, zeby ten film zebral az tyle nagrod? Jak dobrzy musieliby byc odtworcy glownych rol, zeby tknac nieco wiecej zycia w te ksiazkowe postaci? Nie, nie jest to ksiazka zla, mozna powiedziec, ze jest ciekawa, zwlaszcza koncowka poruszajaca odwieczne pytanie o sens istnienia. Jednak samo wykonanie, styl, budzil moje zastrzezenia. Mialam wrazenie, ze czytam sztuke teatralna, dlugo sie zastanawialam poco autor opisuje te zwykle czynnosci z zycia trzech kobiet z roznych epok XX wieku? Virginia Woolf- autorka, szczesliwa (?) zona, ktora nie potrafi do konca poradzic sobie z zyciem na prowincji, wlasnym znuzeniem i depresyjnymi nastrojami. Laura Braun- „zwykla” gospodyni z konca lat 40stych nadmiernie zakochana w ksiazkach, matka i zona, ktorej czegos w zyciu brak, ktora do konca nie jest pewna, czy zycie jako zona to wlasciwy wybor. Clarissa- 52letnia hippiska na emeraturze w wydawaloby sie szczesliwym lesbijskim zwiazku, ktora jednak gdzies w zakamarkach duszy przechowuje wspomnienie najlepszego przyjaciela, z ktorym, moze, bylaby bardziej szczesliwa? Do czego zmierza autor, czy ta ksiazka ma szanse sie jeszcze „rozkrecic”? Na szczescie, tak, jak juz napisalam koncowka wynagrodzila mi spore dluzyzny poczatku. Ksiazka konczy niepokojacym wydarzeniem, ktore wstrzasa wszystkimi bohaterami, czytelnikiem rowniez. Ten niepokoj, jak teraz dostrzegam autor subtelnie wplatal od samego poczatku. Zabraklo mi czegos, moze wiecej werwy, nie potrafie do konca ocenic tej ksiazki.
Ksiazka- legenda- wtedy te ponad 20 lat temu tak samo malo dostepna, jak i obecnie. Podebralam ja z biblioteczki rodzicow, pamietam jak kiedys ekscytowali sie, ze ja dostali… 😉
O moim czytaniu 