Sredniowieczny kryminal, triller, powiesc sensacyjna? Wszystkiego po trochu. W 13sto wiecznej Francji, w odleglej prowincji znajduje sie tajemnicza wioska, o istnieniu ktorej nikomu nic nie wiadomo, dopoki w miescie nieopodal nie znaleziono pocwiartowanych zwlok ludzkich, ktore splynely z biegiem rzeki. Kto dokonal tak nieludzkiej zbrodni i dlaczego? Dlaczego tez zwloki splynely z biegiem rzeki? Czemu ta zapadla wioska interesuje sie sam papiez?

Intryga zapowiadala sie ciekawie. Ale: albo ja nie jestem stworzona do takich ksiazek, albo nie natrafilam jeszcze na wlasciwa. Poczatek rozwijal sie powolutku. Dopiero po przeczytaniu 100 stron akcja mnie wciagnela- zwlaszcza wydarzenia, ktore dzialy sie w wiosce. Czytalam naprawde z zainteresowaniem, chcialam wiedziec co sie dalej wydarzy. W ksiazce mamy tez inne watki i postaci, ktorych losy powoli lacza sie ze soba dazac do wspolnego finalu i wyjasnienia tajemnic. (Bardzo ciekawy zabieg!) No wlasnie. Koniec mnie rozczarowal. Bowiem nie wyjasniono wszystkiego do konca. Samego mordu rozpoczanajacego ksiazke tez nie. Na kilka innych pytan, ktore mnie teraz intryguja, nie znalazlam odpowiedzi. Nie wiem, czy bylo to zamyslem autora, czy tez jego niedoskonaloscia. Jak dla mnie przewaza jednak ta druga opcja- wyjasnienia nie sa wiarygodne, brak odpowiedzi rozczarowuje czytelnika …

Napisane sprawnie, choc czegos mi zabraklo…

Ta ksiazka jest, jak obraz Amedeo Modiglianiego na okladce- dojmujaco smutna- jak bezbrzezne smutne sa oczy bohaterki obrazu.

Mam w sobie sprzeczne uczucia- bo z jednej strony denerowala mnie historia rodziny Augusty- „panien puszczalskich”, a jednoczesnie ogromnie im wspolczulam… Ksiazka jest wielopokoleniowa saga- rozpoczyna ja na poczatku 20wieku protoplastka rodu Augusta- sierota bez rodzicow, znajda z sierocinca, sluzaca, ktora ma nieslubne dziecko z paniczem. Jak sama okresla: wylonila sie po prostu pewnego dnia z kartoflanego pola i ruszyla w swiat. Jej bledy przewiaja sie w kolejnych pokoleniach, bo prawie zadna z kobiet tego rodu nie potrafi zbudowac cipelych relacji na lini matka- corka. Choc kazda z nich jest na swoj sposob silna, to jednak potwierdzenia wlasnej wartosci szukaja u przypadkowych mezczyzn. W tym momencie potrafie im tylko wspolczuc. Ksiazka konczy sie tragedia.

Proza Majgull Axelsson zapada w pamiec- bede ja pamietac dlugo. Wspaniale poprowadzona narracja z powsciagliwoscia i uwaga oddaje losy trzech glownych bohaterek. Czesto zmienia perspektywe, wplata zagadkowe odnosniki, cyzeluje slowa. Powiesc toczy sie w srodowisku proletariackim- nie ma tu miejsca na zbedne slowa, najwazniejsza jest ciezka praca w fabryce, cieple jedzenie na stole.

Lektura warta uwagi.

Ksiazka historyczna- choc napisana wspolczesnie zdaje mi sie nawiazywac do wspanialych dokonan Henryka Sienkiewicza. Kogo tutaj mamy: bohaterow 2 w czasie wielkiej kampani moskiewskiej Napoleona. Jeden z nich: porucznik Semen Hoszowski- Rusin tak naprawde nie wierzy w jej powodzenie, trzezwo oglada rzeczywistosc, drugi- kapitan Andrzej Rangult (czyzyby zbierznosc imienia z Kmicicem byla zamierzonym efektem?), szlachcic litewski z szanowanego rodu, to ten, ktory wierzy w idealy, ojczyzne, honor… Czy u schylku ich wedrowki ich role sie odwroca? I pod jakim warunkiem? Co sprawi, ze Hoszowski zacznie wierzyc w idealy?